De Stamtafel

Hoi! Er staat weer een nieuw weekmenu klaar. Leesze! :)

Maandag

Op maandag was er groot in het nieuws dat beoogd staatssecretaris Nathalie van Berkel een onjuist cv heeft gepresenteerd aan de buitenwereld. Dit deed mij denken aan het boek Morgen vertel ik je alles (Job van Ballegooijen de Jong), wat ik vorig jaar las. In dit boek beschreef hij hoe hij jarenlang loog over zijn studie, voornamelijk omdat hij het gevoel had niet te kunnen voldoen aan de verwachtingen van anderen. Zijn verhaal en boek maakte toentertijd veel los bij mij en mijn vrienden; hoe hou je het vol?! Prestatiedruk en de prestatiesamenleving zijn thema’s die mij al langer bezighouden. Vooral de individualisering van de prestatiedruk raakt mij; niet de samenleving maar wijzelf zijn maakbaar geworden (ik schreef er dit opiniestuk over). Falen wordt in onze samenleving steeds meer gelijkgesteld aan achterblijven, terwijl dat in mijn ogen juist een teken is dat iemand iets nieuws probeerde. Ik ben benieuwd: houdt prestatiedruk jou tegen om nieuwe dingen te proberen?

Dinsdag

Dinsdag las ik de biografie over Tove Ditlevsen uit, dat vond ik erg jammer, want ik had nog wel even door kunnen lezen. Het las namelijk als een roman. Andersen plaatst Tove in het grotere maatschappelijke plaatje en schuwt het niet om de consequenties van haar acties te benoemen. Ook gebruikt hij niet duizenden voetnoten, wat lekker verfrissend was voor een biografie. Zijn biografie over de Lego-familie staat nu op mijn lijstje! De mooiste zin uit het boek vond ik: “Het meisje Tove leerde leven met deze scheve verhouding omdat ze een onzichtbaar gordijn tussen zichzelf en de buitenwereld optrok, waarachter ze kon verdwijnen als de werkelijkheid te opdringerig en bedreigend werd.” Voor Tove werd schrijven haar manier om de wereld op afstand te houden wanneer die te veel werd. Wat is jouw gordijn? Voor mij is dat lezen.

Woensdag

Het geven van een training opinieschrijven bracht mij naar Amsterdam. Aldaar bezocht ik boekhandel Linnaeus en kringloopwinkel de Lokatie. In de kringloop stond deze tekst op de muur, ik vond dat helemaal passend. Lezen is de enige manier om van mening te veranderen zonder dat je het gevoel hebt dat je verliest. Het verbreedt je wereldbeeld en maakt (soms onverwachte) emoties los.

Donderdag

Het boek Is het voor een cijfer? van Johannes Visser las ik op donderdag uit. Vooral het verhaal van de veertienjarige Britta bleef hangen. Zij beschrijft hoe lastig ze het vond dat docenten zich boven haar plaatsten, in plaats van naast haar te staan. Niet samenwerken aan een goed resultaat, maar beoordeeld worden van bovenaf. Daar herkende ik mij in. Op mijn (montessori) middelbare school had ik het gevoel dat docenten met me meedachten. Dat we samen naar een voldoende toewerkten. Er was ruimte om nieuwe dingen te proberen en om soms te falen, maar altijd met een herkansing. Ik had oprecht het gevoel dat de wereld aan mijn voeten lag.

Op het hbo veranderde dat. Daar kreeg ik voor het eerst het gevoel dat docenten me eerder tegenwerkten dan verder hielpen. Ideeën werden sneller afgewezen. Feedback voelde minder als begeleiding en meer als afbakening. Als alles toetsbaar moet zijn, wordt samenwerken ingewikkeld. Dan is de docent geen mentor meer, maar beoordelaar.

Ik heb de switch gemaakt naar de universiteit en voel gelukkig weer meer ruimte. Zowel voor nieuwe ideeën als ambitie. Dat komt ook naar voren in het boek van Visser: nieuwe ideeën en vooral heel veel ambitie voor een beter onderwijssysteem.

Vrijdag

Ik reisde weer af naar Amsterdam. Dit keer voor de uitreiking van de Big Brother Awards. Een award die jaarlijks wordt uitgereikt aan een persoon, bedrijf, overheidsinstelling of voorstel dat de persoonlijke privacy inperkt. Dit jaar waren de winnaars de Belastingdienst en de Nationale Politie. Mijn vriendinnetje zat in de expertjury en ik ben megatrots op haar.

Zaterdag

Voor het eerst in mijn leven bezocht ik een handbalwedstrijd. Een goede vriend van mij was scheidsrechter en ik keek mijn ogen uit. Ik snapte niets van het spel (ze spelen telkens maar op een kant van het veld?) en vrees dat ik voor het verkeerde team juichte. Maar ik vond het zo leuk om de drukte te zien. De hele sporthal stond vol, op zaterdagavond! Iedereen was met elkaar aan het kletsen of zat vol in de wedstrijdfocus. Sporten is misschien niet mijn grootste hobby, verenigingen des te meer. Dit zijn de plekken waar we de mens achter de prestaties zien en elkaar ondersteunen, om erger te voorkomen. Ben jij lid van een vereniging?

Woord van de week

Gretig

Zin van de week

“Terwijl ik me afvroeg wanneer het niet corrigeren van een vergissing de grens van het onverkwikkelijke passeert.” – In de column “vergissing” van Sander Donkers

Vorige