Yasmina Ahamiane diagnosticeerde scherp: eenzaamheid onder jongeren groeit niet door een gebrek aan contact, maar door hoe weinig er nog op het spel staat in onze interacties. Dat gevoel herken ik.
Eerder schreef ik in deze krant een opiniestuk over hoe ‘cringe’ kwetsbaarheid in de kiem smoort en hoe mijn generatie oprechtheid inwisselt voor ironie, omdat dat veiliger voelt. Dat en die leegte die Ahamiane beschrijft zijn twee kanten van hetzelfde probleem.
We blijven online schrijven over het probleem alsof de oplossing nog gevonden moet worden. De oplossing is er al, maar deze ga je online niet vinden. Als we onze opties minder openhouden en meer oprecht contact opzoeken komen we al een stuk dichterbij elkaar.
Ga een ochtendje zonder telefoon naar buiten of bezoek een ‘derde plaats’ (zoals een buurtcafé, sportclub of bibliotheek). Maak een praatje in de trein of bestel je meeneemkoffie zonder airpods in je oren. Met kleine stappen verkleinen we de afstand.
Oprecht contact komt niet vanzelf. Het vraagt moeite, en in het begin wat ongemak. Maar dat ongemak is het teken dat er iets op het spel staat. En dat is vaak o zo gezellig.
Maud Stamsnijder, Den Haag
Oorspronkelijk verschenen als ingezonden brief in de Volkskrant, 24 april 2026
Geef een reactie