Met mijn moeder bekeek ik maandag de bordesscène van het nieuwe kabinet. We hadden het niet over beleid, maar over de outfits van de vrouwelijke bewindspersonen. Wie koos voor kleur. Wie voor een broekpak. Wie heeft het ‘goed gedaan’?
Alle mannen droegen hetzelfde. Donker pak, witte blouse, stropdas. Zo werkt ongelijkheid. Mannen verdwijnen in uniformiteit, vrouwen worden individueel uitvergroot. Een donker pak maakt een man neutraal. Een jurk maakt een vrouw bespreekbaar. Daar ligt een verantwoordelijkheid voor mannen. Het pak is geen toevallige keuze, maar een beschermend uniform. Het zorgt ervoor dat hun gezag vanzelfsprekend oogt. Vrouwen hebben die bescherming niet. Hun laarzen zijn te opvallend, hun hakken niet praktisch, hun sneakers te casual. Zolang mannen zwijgen over dat verschil, blijft het systeem intact.
Op 18 maart zijn de gemeenteraadsverkiezingen. Vrouwen zijn in gemeentebesturen in de minderheid. Zolang dat zo is en vrouwen vaker op hun uiterlijk dan op hun ideeën worden beoordeeld, is die democratie niet compleet.
Daarom zeg ik: mannen, trek eens wat anders aan! Benoem het wanneer vrouwelijke collega’s worden teruggebracht tot hun uiterlijk. Doorbreek het uniforme beeld en durf ook eens besproken te worden.
Maud Stamsnijder, Den Haag
Oorspronkelijk verschenen in Trouw, 2 maart 2026
Lees ook: CEO, actrice of minister — we beschrijven haar nog steeds als verlengde van een man en Mijn seksualiteit zou geen politiek statement moeten zijn — maar dat is het ineens wel.
Geef een reactie